फुटबलको स्वर्णयुगलाई दुई नामले परिभाषित गरे- लियोनेल मेसी र क्रिस्टियानो रोनाल्डो । दुवैले करिब दुई दशकसम्म संसारभरिका फ्यानलाई मोहित बनाए, रेकर्ड तोडे, ट्रफी उठाए र एकअर्कालाई उत्कृष्टतातर्फ धकेले ।
तर अक्टोबर २०२६ मा आएर उनीहरूको अन्तर्राष्ट्रिय करिअरको अन्तिम अध्याय एकदमै फरक शैलीमा लेखिएको छ । एकजनाले लाखौँको माया, आँसु र गर्वसहित ‘रोयल’ बिदाइ लिएका छन् भने अर्काले विवाद, असन्तुष्टि र अपमानको छायामा शिविर छाडेका छन् ।
यो कथा केवल दुई खेलाडीको होइन, व्यक्तित्व र विरासतको हो । अक्टोबर ६, २०२६ को रात ब्यूनस आयर्सको एस्टाडियो मोनुमेन्टल इतिहासकै सबैभन्दा भावुक रातहरूमध्ये एक बन्यो । ८५ हजारभन्दा बढी दर्शकले भरिएको स्टेडियममा ‘द लास्ट ट्याङ्गो’ नाम दिइएको खेल चलिरहेको थियो ।
अर्जेन्टिना र बेनिनबीचको यो मैत्रीपूर्ण खेल परिणामभन्दा धेरै माथि थियो । लियोनेल मेसी, ३९ वर्षीय जादुगर, आफ्नो २०८औँ र अन्तिम अन्तर्राष्ट्रिय खेल खेल्दै थिए । उनी टोली बसबाट स्टेडियम आउँदा नै आँसु पुछिरहेका थिए । मैदानमा उत्रँदा छोराहरूसँगै हिँडे, पत्नी एन्टोनेला र आमा सेलियालाई हेरेर हात हल्लाए ।
खेल सुरु भएपछि उनले निकोलस ओटाभेन्दीलाई असिस्ट दिए, अर्को गोलमा पनि योगदान दिए र ७१औँ मिनेटमा पेनाल्टीबाट आफ्नो १२६औँ अन्तर्राष्ट्रिय गोल गरे । अर्जेन्टिना ३-० ले विजयी भयो ।
खेल सकिएपछि मेसीले माइक समातेर भने, ‘यो जर्सी लगाएर खेल्नु जीवनको सबैभन्दा सुन्दर कुरा हो । म यहाँबाट जान चाहन्नँ । अब नआउँदा मलाई धेरै दुख्नेछ । यदि मेरो हातमा भएको भए म जीवनभर यहाँ खेल्थेँ ।’
स्टेडियममा ड्रोन शोले आकाशमा उनको तस्बिर बनायो । पुराना विश्वकप विजेता खेलाडीहरू उपस्थित थिए र लाखौँ अर्जेन्टिनीले ‘मेसी, मेसी’ को नारा लगाए । यो थियो साँच्चिकै ‘शाही बिदाइ’ । प्रेम, आदर र कृतज्ञताले भरिएको बिदाइ ।
मेसीले अगस्ट ३१ मा नै अन्तर्राष्ट्रिय फुटबलबाट संन्यास घोषणा गरेका थिए । २०२६ विश्वकप फाइनलमा स्पेनसँग अतिरिक्त समयमा १-० ले हारेपछि र बुबा जर्ज मेसीको निधनपछि उनले लेखेका थिए, ‘मैले सबै दिएँ, अब केही बाँकी छैन । समय सकिँदै छ’ अध्यायहरू बन्द हुँदै छन् र यो अध्याय मलाई गहिरो दुखाइ दिन्छ ।’
तर अर्जेन्टिनी फुटबल संघले उनलाई योग्य सम्मान दिन विशेष खेल आयोजना गर्यो । टिकट केही मिनेटमै सकियो, कालो बजारमा हजारौं डलर पुग्यो ।
मेसीले २००५ मा हंगेरीविरुद्ध डेब्यू गरेका थिए (४३ सेकेन्डमै रातो कार्ड खाएका), २०२२ मा विश्वकप जितेका थिए, दुई कोपा अमेरिका जितेका थिए र आठ बलोन डी’ओर जितेका थिए । उनको बिदाइले देखाएको छ- महानता केवल उपलब्धिमा होइन, अन्तिम पाइला कसरी राखिन्छ भन्नेमा पनि हुन्छ ।
अर्कोतिर मेसीपछिका महान खेलाडी क्रिस्टियानो रोनाल्डोको परिदृश्य एकदमै फरक छ । सेप्टेम्बरको अन्त्यतिर पोर्चुगलको नेसन्स लिग शिविरमा उनी थिए । ४१ वर्षीय सुपरस्टार नर्वेविरुद्ध बेन्चमा बसे । डेनमार्कविरुद्ध पनि सुरुआती ११ मा नपर्ने घोषणा भएपछि उनी रिसाए । कोच जर्ज जिसस (जसले अल-नासरमा पनि उनलाई प्रशिक्षित गरेका थिए) ले प्रेस कन्फ्रेन्समा स्पष्ट भने, ‘यदि आवश्यक परेन भने उनी खेल्ने छैनन्, म नै अन्तिम निर्णयकर्ता हुँ ।’
त्यसलगत्तै रोनाल्डोले शिविर छाडे । उनले इन्स्टाग्राममा लेखे, ‘म समय आएपछि सबै पोर्चुगीजलाई सत्य बताउनेछु ।’
पछि उनले माफी मागे र भने कि आफूले कोचको विश्वास तोडेकोले सजाय पाउनुपर्छ । उनले आफू अझै उपलब्ध रहने बताएका छन् । तर कमैलाई विश्वास छ कि उनले मेसीको जस्तै शानदार बिदाइ पाउनेछन् ।
एक लेजेन्डले बेन्चमा बस्न नसकेर टोली छाड्नु, सहकर्मीहरूसँग झगडा गर्नु र राष्ट्रिय टोलीलाई अस्थिर बनाउनु अप्रिय क्षणहरू हुन् । मेसी र रोनाल्डोको करिअर सधैँ तुलना हुन्थ्यो । एकजनाले जादु र सृजनशीलताबाट, अर्काले कडा मेहनत र महत्वाकांक्षाबाट । मेसीले क्लब र राष्ट्रिय दुवै स्तरमा पूर्णता पाए । रोनाल्डोले अन्तर्राष्ट्रिय गोलको रेकर्ड तोडे, पाँच बलोन डी’ओर जिते र क्लब स्तरमा अतुलनीय सफलता हासिल गरे । तर विश्वकप उचाल्न नसक्नुको पीडा रहिरह्यो ।
बिदाइको शैलीले उनीहरूको व्यक्तिलाई पनि झल्कायो । मेसीले शान्त, कृतज्ञ र भावुक तरिकाले बिदाइ लिए । रोनाल्डोले चाहिँ अहंकार र असन्तुष्टि देखाए । एकजनाले राष्ट्रलाई प्रेम दिएर गए, अर्काले राष्ट्रिय टोलीसँग झगडा गरेर । यो दुई बिदाइ फुटबल प्रेमीका लागि गहिरो सन्देश हो ।
महानता केवल गोल र ट्रफीमा मात्र होइन, अन्तिम अध्याय कसरी लेखिन्छ भन्नेमा पनि निर्भर गर्छ । मेसीले आँसुसहित प्रेम पाए । रोनाल्डोले भने अहिलेसम्म अपमानजनक बहिर्गमनको ट्याग बोकेका छन् । उनले अझै पनि सन्न्यास भने लिएका छैनन् । देशको मायाले भन्दा पनि रेकर्डको लोभले उनी अझै खेलिरहन चाहन्छन् भन्ने आलोचकहरुको बुझाइ छ । तर, उनको करिअरको उत्तरार्ध पटक्कै सुखद हुन सकेको छैन ।
